အယင္ကခါ သားဖႏွစ္ေယာက္ ျမင္းေရာင္းရန္ ၿမိဳ႕သို႔တက္လတ္သည္။ သားဖႏွစ္ေယာက္ ျမင္းကိုမစီး ႀကိဳးဆဲြၿပီး ၿခီက်င္ေလွ်ာက္လာသည္။ ၿမိဳ႕ထဲတနီရာေရာက္ေသာအခါ ျမင္းကိုမစီးႀကိဳးဆဲြလာေသာ သားဖႏွစ္ေယာက္ကိုလူအမ်ားျမင္သည္။ ထိုအခါ (ဇာေလာက္ရူးလဲ ၾကည့္။ ျမင္းကိုမစီးႀကိဳးဆြဲလို႔ လမ္းေလွ်ာက္ကတ္ေတ။ လကားပင္ပန္းခံေရ၊ အရူးတိ။) ဟုအျပစ္တင္ၾကသည္။ ထိုေႀကာင့္ အဖသည္က (ေမာင္ႀကီးျမင္းစီး၊ ငါႀကိဳးဆဲြမည္)ဟု ဆိုသည္။
သို႔ျဖင့္ ေညာင္တပင္ေအာက္၌ အလာပသလာပ ေျပာဆိုလွ်က္ထိုင္နီေသာလူတအုပ္နား ျဖတ္ေလွ်ာက္လတ္သည္။ သားကျမင္းစီး၊ အဖလမ္းေလွ်ာက္လာသည္ကိုျမင္ေသာအခါ တေယာက္က (အခုေခတ္မွာ လူႀကီးကိုလူငယ္အားမနာ၊ အေရးမထား၊ မေလးစား။ အားေကာင္းေမာင္းသန္သားသည္က ျမင္းစီးလို႕၊ အဖ၀ါႀကီးက် ျမင္းဆဲြခိုင္းထားေရ။ ေကာင္းေကာင္းဆိုးေရ။ အဖျမင္းစီးလို႕ သားကလမ္းေလွ်ာက္ရဖို႕မနား)ဟု ေျပာသည္။
ထိုစကားကိုၾကားေသာအခါ သားျမင္းေအာက္ဆင္း၍ အဖကျမင္းစီးသည္။ သို႔ျဖင့္ ကလိမ့္ေမေခ်တက်ိဳင္အျခင္းေျပာနီေသာ နီရာနားသို႕ေရာက္လတ္သည္။ ထိုအခါ တေယာက္က (ဇာပိုင္လူႀကီးလဲခ်င့္။ သားကို လမ္းေလ်ာက္ခိုင္းလို႔ ကိုယ္က်ျမင္းစီးပနာ၊ ကေကာင္းဟုတ္ေတ။ အမွန္ဆို ႏွစ္ေယာက္လံုးျမင္းစီးလားေက ဇာျဖစ္ေတလဲ)ဟု ဆိုသည္။ ထိုအခါ အဖက သားကိုပါ ျမင္းထက္တက္စီးခိုင္းသည္။
တနီရာသို႔ေရာက္ေသာအခါ လူတေယာက္က (ေဒသားအဖႏွစ္ေယာက္ ျမင္းတေကာင္ကို ႏွစ္ေယာက္စီးလို႕ ျမင္းခမာ သနားေကာင္းထမန္း၊ ျမင္းတေကာင္းတည္း၊ လူကႏွစ္ေယာက္။ အမွန္ဆို ျမင္းကိုသူ႐ို႕ ထမ္းလားရဖို႔)ဟု ဆိုသည္။
ထိုအခါ သားဖႏွစ္ေယာက္ ျမင္းကိုအၿခီအလက္ပူးခ်ဳိင္ၿပီး ဘင္းထမ္းထိုး၍ထမ္းသည္။ သို႔ျဖင့္ တန္းထားတခုထက္သို႔ေရာက္လတ္သည္။ တန္းထားထက္တြင္ ခက္ခက္ခဲခဲျမင္းထမ္းလာေသာ သားဖႏွစ္ေယာက္ကို လူအမ်ားျမင္ေသာအခါ (ေအပိုင္ရယ္ဖို႕ေကာင္းစြာ တခါလည္းမျမင္ဖူး၊ အထူးအဆန္း၊ လာၾကည့္ကတ္၊ လာၾကည့္ကတ္)ဟု ၀ိုင္းရယ္ၾကသည္။
ထိုသို႔ ၀ိုင္းရယ္သံကိုၾကားေသာအခါ ျမင္းက ေၾကာက္ေၾကာက္ျဖင့္ကန္႐ုန္းလိုက္ရာ ႀကိဳးျပတ္၍ ေခ်ာင္းထဲသို႕ လူးက်လားသည္။ ျမင္းေရာင္းရန္ၿမိဳ႕တက္လာေသာ သားဖႏွစ္ေယာက္လည္း ေနာက္ဆံုးတြင္ ၀မ္းနည္းပက္လက္ အိမ္ျပန္လာလတ္ရသည္။
စကားပံု။ ။ (ဆရာမ်ားေက သားသီေရ။)
(ရြီးပို႔သူ ဇုႏၵတ္ႀကီး)
သို႔ျဖင့္ ေညာင္တပင္ေအာက္၌ အလာပသလာပ ေျပာဆိုလွ်က္ထိုင္နီေသာလူတအုပ္နား ျဖတ္ေလွ်ာက္လတ္သည္။ သားကျမင္းစီး၊ အဖလမ္းေလွ်ာက္လာသည္ကိုျမင္ေသာအခါ တေယာက္က (အခုေခတ္မွာ လူႀကီးကိုလူငယ္အားမနာ၊ အေရးမထား၊ မေလးစား။ အားေကာင္းေမာင္းသန္သားသည္က ျမင္းစီးလို႕၊ အဖ၀ါႀကီးက် ျမင္းဆဲြခိုင္းထားေရ။ ေကာင္းေကာင္းဆိုးေရ။ အဖျမင္းစီးလို႕ သားကလမ္းေလွ်ာက္ရဖို႕မနား)ဟု ေျပာသည္။
ထိုစကားကိုၾကားေသာအခါ သားျမင္းေအာက္ဆင္း၍ အဖကျမင္းစီးသည္။ သို႔ျဖင့္ ကလိမ့္ေမေခ်တက်ိဳင္အျခင္းေျပာနီေသာ နီရာနားသို႕ေရာက္လတ္သည္။ ထိုအခါ တေယာက္က (ဇာပိုင္လူႀကီးလဲခ်င့္။ သားကို လမ္းေလ်ာက္ခိုင္းလို႔ ကိုယ္က်ျမင္းစီးပနာ၊ ကေကာင္းဟုတ္ေတ။ အမွန္ဆို ႏွစ္ေယာက္လံုးျမင္းစီးလားေက ဇာျဖစ္ေတလဲ)ဟု ဆိုသည္။ ထိုအခါ အဖက သားကိုပါ ျမင္းထက္တက္စီးခိုင္းသည္။
တနီရာသို႔ေရာက္ေသာအခါ လူတေယာက္က (ေဒသားအဖႏွစ္ေယာက္ ျမင္းတေကာင္ကို ႏွစ္ေယာက္စီးလို႕ ျမင္းခမာ သနားေကာင္းထမန္း၊ ျမင္းတေကာင္းတည္း၊ လူကႏွစ္ေယာက္။ အမွန္ဆို ျမင္းကိုသူ႐ို႕ ထမ္းလားရဖို႔)ဟု ဆိုသည္။
ထိုအခါ သားဖႏွစ္ေယာက္ ျမင္းကိုအၿခီအလက္ပူးခ်ဳိင္ၿပီး ဘင္းထမ္းထိုး၍ထမ္းသည္။ သို႔ျဖင့္ တန္းထားတခုထက္သို႔ေရာက္လတ္သည္။ တန္းထားထက္တြင္ ခက္ခက္ခဲခဲျမင္းထမ္းလာေသာ သားဖႏွစ္ေယာက္ကို လူအမ်ားျမင္ေသာအခါ (ေအပိုင္ရယ္ဖို႕ေကာင္းစြာ တခါလည္းမျမင္ဖူး၊ အထူးအဆန္း၊ လာၾကည့္ကတ္၊ လာၾကည့္ကတ္)ဟု ၀ိုင္းရယ္ၾကသည္။
ထိုသို႔ ၀ိုင္းရယ္သံကိုၾကားေသာအခါ ျမင္းက ေၾကာက္ေၾကာက္ျဖင့္ကန္႐ုန္းလိုက္ရာ ႀကိဳးျပတ္၍ ေခ်ာင္းထဲသို႕ လူးက်လားသည္။ ျမင္းေရာင္းရန္ၿမိဳ႕တက္လာေသာ သားဖႏွစ္ေယာက္လည္း ေနာက္ဆံုးတြင္ ၀မ္းနည္းပက္လက္ အိမ္ျပန္လာလတ္ရသည္။
စကားပံု။ ။ (ဆရာမ်ားေက သားသီေရ။)
(ရြီးပို႔သူ ဇုႏၵတ္ႀကီး)
